Agora, é unha das nosas mellores amigas, Blanca, a que se marcha, a que , aínda que de xeito diferente, emprenderá unha nova aventura na súa vida. Precisamente tamén preto de Londres, co cal eu estou moi contenta por ela, aínda que é inevitable pensar “eu quería”…Pero cada un ten o seu momento e a súa oportunidade. Alégrome moito por ela,pois este é un gran paso, así que lle desexo todo o mellor. Eu xa tiven a miña oportunidade, pero quedei con ganas de máis, a miña forma de ver a vida pídeme moito máis.Por esa razón intento encher a miña rutina de todo o que penso que me pode axudar a levala de mellor maneira dentro do posible. De maneira que emprego parte do meu tempo a actividades que, xunto coas clases na facultade, me axuden a levar a semana da maneira máis dinámica posible , e así poder non pensar tanto na rutina. Creo que é a mellor cura cando un se sinte estancado,paralizado nun tempo e lugar. A quen lle pase o mesmo, que o probe, e que logo me conte se lle funciona. Porque sería interesante buscar “solucións” a esa situación, se a rutina non se pode evitar.

E que…Dios!(ou quen sexa)…É increíble ver que a túa vida corre e ti non fas nada para modificar o que non che gusta…cambia-lo rumbo…,ou simplemente non che da tempo a saber casi o que pasa na túa propia vida!!Non sei pero espero que esta sensación non a teña eu soa…Por qué as veces sinto que todo pasa, a xente anda rápido, avanza…e eu vou despacio? Como se me entretivera con pequenos detalles ou aspectos da miña vida e me estancase ahí…As veces con isto acabo por pensar que vivo nun mundo de fantasía!Só espero non ser a única.

Será unha etapa…Agora volvo á casa en Nadal e por un lado sinto como se non pasaran os anos…as veces véxome como cando tiña 17 anos…e sinto que me quedo no pasado…Creo que me viría ben a tomar o aire e toma-las cousas con máis frialdade…si, iso é algo que fun aprendendo cos anos. Só espero poder disfrutar do Nadal e dos meus seres queridos.E que iso sexa para todos.Pois a pesar da “parafernalia” do Nadal…que parece que só sirve para gastar moitos cartos e poñer cara falsa de felicidadee de “oh que bonito todo”, tamén nos recorda que somos afortunados por ter connosco ás persoas que nos rodean e que cun só sorriso nos transmiten paz e tranquilidade, …e empregar o noso tempo para estar máis con eles…é unha boa tarea.

Despois de unha viaxe de recordo cheguei a conclusión de que o especial non estaba no lugar, senon nas persoas, o momento, as sensacións e as vivencias nun contexto concreto e diferente. O especial non é un lugar, nin unha idade, nin unhas persoas…senon que o especial nos pode agardar en calquera lugar e situación que poidamos vivir. O especial é vivi-lo que vivamos con intensidade e en paz interior (iso non quita que non poidamos ter unha loita exterior)…O especial depende de todo…do que xa non podo dicir é si é o destino ou puras casualidades da vida…que cada un o entenda á súa maneira.

As veces aínda me costa respirar ben, parece que o tempo se nos escapa das mans…non o podemos atrapar ou recuperar…ás veces é horrible o vértigo que teño cando escoito as agullas de un reloxio….

Lidia Costa

Ten arte por tódolos lados: dende uns simboliños que hai como de azulexos por diferentes muros da cidade ata os graffitis the Southbank xunto o río, ou as numerosas pequenas galerías de arte así como a variedade de xentes que podes ver durante un só día.