Departures in Vigo

Moito tempo levamos sen comunicar nada novo, e a cuestión é que eu estiven ata arriba de traballo estes últimos meses. Con decir que ata o Xoves non acabei e que durante case unha semana estiven case sen durmir…  Pero xa o ceo despexou, xa estamos a mediados de Xuño e  hai novas que comunicar….

Estou a piques de remata-la carreira,ou iso espero.

Actualmente estou cunha exposición colectiva na Casa da Xuventude de Vigo, que está dende o 8 ó 19 de Xuño aberta ó público, así que vos convido a pasr por alí. Poderedes ver traballos de Lara Abeledo, Estefanía Alonso, Tamara Conde, e meus claro. E así contemplar cales son algunhas das miradas que nos ofrecen persoas a punto de Licenciarse en Belas Artes. A sala abre de 9 a 14h e de 17 a 20h.

E por último…. nunha semana Pablo e mais eu estaremos en Copenhaguen!!! Esta vez decidimos que este podería ser un destino interesante….a ver a ver…xa vos informaremos!!

Pois non durou moito o fin de semana…pero estivo ben aproveitado.
 
Aquí fago un resume da viaxe a Londres:  

O venres foi dia perdido polos camiños..

O Sábado fomos a unha galería de arte e a Borough Market (sitio recomendadísimo!), e pola tarde- noite quedamos con Natalia, unha amiga nosa que está traballando de au pair alí. Facía moito que non a viamos e fíxonos ilusión reencontrarnos con ela. Con ela paseamos dende  Carnaby, polo Soho e Chinatown ata Leicester e Trafalgar Square, onde pasamos por diferentes ambientes caracetrísticos desta cidade. Debo decir que cada vez que vou o meu maior desexo e que me encadeen alí e perda o avión e non poida volver…ou, se iso non pode ser, que polo menos haia algún pequeno factor que me obrigue quedar ali ou ir máis tempo … Pero nunca funciona, asi que aquí estou en Vigo/Pontevedra e viceversa.

Bueno, o Domingo tivemos o bautizo de Anabel (2º nome Inés), a filla de Ricardo (o primo de Pablo) e Mandy. A min fíxome especial ilusión porque xa coñecía á nena da última vez que foramos e tamén porque era o 1º bautizo o que eu ía.

A comida xenial, en especial a tarta!!Sabia a gominola!En concreto ó interior das regalices vermellas e brancas. Esa noite paseamos Pablo e eu polo centro da cidade, esta vez achegámonos ata Picadilly. 

E o Luns voltamos, e para coller forzas…un café do Starbucks! (O sorprendente foi que non tomara ningún ata ese día)…

E isto foi todo. Eu quedei moi contenta, a lástima foi non ter máis oportunidade de poñer en práctica o idioma….

Pero sei a solución…Terei que volver…. Ha ha ha!Londres…. volverei!!!

Aquí vos deixo un pase coas miñas fotos desta última viaxe:

Otra vez mas volvemos a Londres, es nuestra quinta vez, tanto para Lidia como para mi, en el caso de Lidia, ya fue con sus padres, de Erasmus tres meses, en Octubre conmigo como parte de mi regalo por su cumple, en marzo de este años conmigo como parte de su regalo de reyes y ahora, esta vez volvemos para el bautizo de Ines la hija de mi primo Ricardo y su mujer Mandy que viven alli, nacieron alli pero han vivido muchos veranos en Galicia.

De las cinco veces que fui, las dos primeras fueron durante el Erasmus de Lidia, la tercera con Lidia como parte de su regalo de cumple en Octubre, ahora en marzo para visitar a mi amiga Laura y esta vez.

Por una parte tengo ganas y por otra no, tengo ganas porque es salir de aqui, irse a una ciudad tan increible como Londres, por despejarme un poco del trabajo y claro por ver a mis primos, sacar las fotos en el bautizo.

Porque si sere el fotografo oficial del evento, por cierta parte tengo nervios por la responsabilidad que supone aunque saben que no soy fotografo profesional, esta vez estare acompañado por un flash que me presto Jean Hernandez y espero manejarme bien, voy con un cargamento de pilas para el flash por si acaso y con mi camara y mis objetivos, espero que salga todo bien.

Llegamos esta noche a las 23:15 a Stansted y allli nos recogera mi primo, que nos llevara a la casa de Laura, que gracias a su generosidad tenemos un buen sitio donde dormir, gracias, gracias y gracias. El sabado lo tendremos para hacer lo que nos de la gana, el domingo iremos al bautizo y la comida de despues y sacare miles de fotos jejeje. El lunes ya nos volvemos a las seis de la tarde y aterrizamos en Oporto a las 21:00 hora portuguesa con lo cual hasta las 00:00 no llegamos a Vigo y al dia siguiente a volver al trabajo.

Os dejo un pase de fotos que tengo en mi cuenta de flickr que son de Londres .

“Ni el planeta ni nosotros mismos somos el centro del universo”

Eduard Punset

Falo de  Gran Torino , unha película feita e protagonizada por Clint Eastwood, que co personaxe de Walt,comparte protagonismo cun Ford Gran Torino de 1972 e con veciños do sudeste asiático.

Conta unha historia que, aínda que cun toque de humor cargado de ironía, é un retrato real do día a día que se pode vivir en suburbios de moitas cidades. Walt vive unha situación molesta  e tensa, pero que él a leva cunha forza, personalidade e madurez incríbles, sendo capaz, a pesar da súa vellez, de manexarse por sí mesmo en cada situación, sabendo moi ben como actuar en cada un deses momentos tensos, facendo que incluso parezan carecer de gravedade.

A historia en sí non é demasiado rebuscada, é algo “fácil” de entender. Pero o importante  aquí é o detalle en cada escena e o significado do que nos dí a través dun bó guión. E iso vese na expresión ou tono que cada punto clave adquire. Xogando coa ironía fai unha crítica de algúns aspectos da nosa sociedade e a vida nos suburbios ou na rúa en xeral. Danos o seu punto de vista, por unha parte o máis racional, ante moitos comportamentos da xuventude actual e da forma en que nos adaptamos ó medio en que vivimos. Vemos cousas da vida dende un punto de vista do que non estabamos acostumados: dende as “estupideces” de “a ver quen é o máis chulo do barrio”, as do que quere facerse pasar por ser dun grupo social do que é rechazado, ós que cren que poden sairse sempre coa súa pola súa condición,  ata os que buscan polo mal camiño ser ” respetados” polos demáis, ou que incluso gardan rencor  á aquel que escolle seguir o seu propio camiño na vida.

Con esta película, aprendemos que debemos saber convivir da mellor maneira co que nos toca, sempre e cando todo sexa e se faga da maneira máis xusta e sendo civilizados, pois sempre hai algo novo que aprender de cada situación que vivimos; e que a todos nos chega o noso merecido.

Así mesmo, Walt, un veterano da Guerra de Corea, á súa idade demóstrase a sí mesmo que aínda ten unha función na vida e que os seus coñecementos desta poden servir, e tamén acaba sendo consciente  dos seus prexuízos raciais, e que non todo é branco ou negro… tamén hai algunha cor que vai por libre e non se achega a ningún bando.

A miña conclusión despois de ver a película: Unha obra maestra, recoméndoa.