Foi fundado en 2001 e ten a súa base en Texas, EEUU. Gañaron importantes premios e situáronse entre os 10 mellores “grupos” emerxentes. Os seus fundadores viñan de lugares moi diferentes (Bélxica e Taiwan). Con influencias de diferentes culturas do mundo, pretenden facer unha arquitectura innovadora na que teña un papel importante o feito de ser sostible e respetar á natureza.

Un dos seus traballos que máis me gusta é Red Bluff Residence, en Austin, Texas. Unha obra que  funciona como unha instalación feita específicamente para ese lugar concreto e como unha extensión da paisaxe. A forma do tellado foi influenciada pola arte do Origami. A relación da arqutectura coa paisaxe baséase no tipo de casa americana “pit house”, unha construcción subterránea, na que se mantiña temperaturas suaves durante todo o ano, e o sistema utilizado favorece á máxima eficiencia no uso de enerxía.

Persoalmente recórdame ás casas de películas fantásticas..nas que a natureza é algo que se destaca moito…acaso non pensamos nas casas dos hobbits de El señor de los anillos? Eu alo menos sí que o fago… Por moi bucólico que pareza.. non me importaría vivir nunha casa-cova no medio da natureza…todo sería probalo!

Timescapes Timelapse: Mountain Light from Tom @ Timescapes on Vimeo.

A continuación os pongo un reproductor para que escucheis el último podcast de mi amiga Sonia Blanco en la que entrevista a Luis Carlos Díaz, Periodista, Blogger y Educador de Nuevas Tecnologías que cuenta la situación trágica y cómica a la vez por lo inaudita que es en tanto y cuanto son increibles de pensar para alguien como yo que vive en un país democrático.

Click to play

E pensar que cando estabamos alí ó final do día acababamos agotados de tanto camiñar  e ver…pero é que eses parques…deixaron unha pegada en min…e  a verdade é que para mín non hai nada como unha cidade grande cunha zona activa (digamos un centro e casco histórico como ten que ser) e logo a natureza invadindo diversos puntos desta así como rodeándoa….  E este modelo ségueno, na miña opinión…cidades como Londres, Berlín, Edinburgo, Amsterdam e …Copenhague. Por iso considero que son as miñas cidades favoritas de entre as que tiven oportunidade de coñecer.

¿Por qué non aprenderían neste país,ou polo menos na cidade de Vigo, a facer un tipo de construcción ben feita e seguindo un deseño e estética adecuados para a cidade ? Gústame onde vivo,pero debo recoñecer que a organización urbanística e as construccións son o peor que hai. Senon, recomendo viaxar ós países do Norte para comprobalo…

Copenhague é unha capital,pero pequena para selo…Posto que se fai doado coñecela a pé, iso sí…distribuíndo áreas por días…porque aínda que non o pareza…un acaba moi canso ó final do día se non se toma algún que outro descanso nalgún momento. Nótase que aínda que Occidental e Europea, a súa cultura e forma de vida son bastante diferentes ás nosas, por non falar do diferentes que son a nós físicamente os Daneses e Suecos,practicamente todos loiros,moi brancos de pel, altos e esbeltos…vamos…que os españois en xeral parecemos enanitos ou hobbits ó seu carón.

En canto a cidade digamos que se fai moi agradable o pasear por ela aínda que non atope nela museos ou galerías como os/as de Berlín. Pero os seus canais…esa auga que só con vela refresca, esos parques dun verde intenso, ese centro da cidade coidado e peonal limitado por magníficos e monumentais edificios, e rodeado por plazas con cadanseu monumento que se eleva con poder,fan que a fría imaxe que poidamos ter dunha cidade escandinava se convirta nun sorriso de agrado,nunha imaxe dunha cálida acollida. E a verdade é que non pensei que me entrasen ganas de volver tan axiña…pero sí, xa quero volver!! Aínda que me soe pasar con cada cidade que visito e me gusta… Así que supoño que non se me marcharan as ganas ata a próxima viaxe que realice…

Estou a piques de remata-la carreira,ou iso espero.

Actualmente estou cunha exposición colectiva na Casa da Xuventude de Vigo, que está dende o 8 ó 19 de Xuño aberta ó público, así que vos convido a pasr por alí. Poderedes ver traballos de Lara Abeledo, Estefanía Alonso, Tamara Conde, e meus claro. E así contemplar cales son algunhas das miradas que nos ofrecen persoas a punto de Licenciarse en Belas Artes. A sala abre de 9 a 14h e de 17 a 20h.

E por último…. nunha semana Pablo e mais eu estaremos en Copenhaguen!!! Esta vez decidimos que este podería ser un destino interesante….a ver a ver…xa vos informaremos!!

O venres foi dia perdido polos camiños..

O Sábado fomos a unha galería de arte e a Borough Market (sitio recomendadísimo!), e pola tarde- noite quedamos con Natalia, unha amiga nosa que está traballando de au pair alí. Facía moito que non a viamos e fíxonos ilusión reencontrarnos con ela. Con ela paseamos dende  Carnaby, polo Soho e Chinatown ata Leicester e Trafalgar Square, onde pasamos por diferentes ambientes caracetrísticos desta cidade. Debo decir que cada vez que vou o meu maior desexo e que me encadeen alí e perda o avión e non poida volver…ou, se iso non pode ser, que polo menos haia algún pequeno factor que me obrigue quedar ali ou ir máis tempo … Pero nunca funciona, asi que aquí estou en Vigo/Pontevedra e viceversa.

Bueno, o Domingo tivemos o bautizo de Anabel (2º nome Inés), a filla de Ricardo (o primo de Pablo) e Mandy. A min fíxome especial ilusión porque xa coñecía á nena da última vez que foramos e tamén porque era o 1º bautizo o que eu ía.

A comida xenial, en especial a tarta!!Sabia a gominola!En concreto ó interior das regalices vermellas e brancas. Esa noite paseamos Pablo e eu polo centro da cidade, esta vez achegámonos ata Picadilly. 

E o Luns voltamos, e para coller forzas…un café do Starbucks! (O sorprendente foi que non tomara ningún ata ese día)…

E isto foi todo. Eu quedei moi contenta, a lástima foi non ter máis oportunidade de poñer en práctica o idioma….

Pero sei a solución…Terei que volver…. Ha ha ha!Londres…. volverei!!!

Aquí vos deixo un pase coas miñas fotos desta última viaxe:

De las cinco veces que fui, las dos primeras fueron durante el Erasmus de Lidia, la tercera con Lidia como parte de su regalo de cumple en Octubre, ahora en marzo para visitar a mi amiga Laura y esta vez.

Por una parte tengo ganas y por otra no, tengo ganas porque es salir de aqui, irse a una ciudad tan increible como Londres, por despejarme un poco del trabajo y claro por ver a mis primos, sacar las fotos en el bautizo.

Porque si sere el fotografo oficial del evento, por cierta parte tengo nervios por la responsabilidad que supone aunque saben que no soy fotografo profesional, esta vez estare acompañado por un flash que me presto Jean Hernandez y espero manejarme bien, voy con un cargamento de pilas para el flash por si acaso y con mi camara y mis objetivos, espero que salga todo bien.

Llegamos esta noche a las 23:15 a Stansted y allli nos recogera mi primo, que nos llevara a la casa de Laura, que gracias a su generosidad tenemos un buen sitio donde dormir, gracias, gracias y gracias. El sabado lo tendremos para hacer lo que nos de la gana, el domingo iremos al bautizo y la comida de despues y sacare miles de fotos jejeje. El lunes ya nos volvemos a las seis de la tarde y aterrizamos en Oporto a las 21:00 hora portuguesa con lo cual hasta las 00:00 no llegamos a Vigo y al dia siguiente a volver al trabajo.

Os dejo un pase de fotos que tengo en mi cuenta de flickr que son de Londres .

Eduard Punset

Conta unha historia que, aínda que cun toque de humor cargado de ironía, é un retrato real do día a día que se pode vivir en suburbios de moitas cidades. Walt vive unha situación molesta  e tensa, pero que él a leva cunha forza, personalidade e madurez incríbles, sendo capaz, a pesar da súa vellez, de manexarse por sí mesmo en cada situación, sabendo moi ben como actuar en cada un deses momentos tensos, facendo que incluso parezan carecer de gravedade.

A historia en sí non é demasiado rebuscada, é algo “fácil” de entender. Pero o importante  aquí é o detalle en cada escena e o significado do que nos dí a través dun bó guión. E iso vese na expresión ou tono que cada punto clave adquire. Xogando coa ironía fai unha crítica de algúns aspectos da nosa sociedade e a vida nos suburbios ou na rúa en xeral. Danos o seu punto de vista, por unha parte o máis racional, ante moitos comportamentos da xuventude actual e da forma en que nos adaptamos ó medio en que vivimos. Vemos cousas da vida dende un punto de vista do que non estabamos acostumados: dende as “estupideces” de “a ver quen é o máis chulo do barrio”, as do que quere facerse pasar por ser dun grupo social do que é rechazado, ós que cren que poden sairse sempre coa súa pola súa condición,  ata os que buscan polo mal camiño ser ” respetados” polos demáis, ou que incluso gardan rencor  á aquel que escolle seguir o seu propio camiño na vida.

Con esta película, aprendemos que debemos saber convivir da mellor maneira co que nos toca, sempre e cando todo sexa e se faga da maneira máis xusta e sendo civilizados, pois sempre hai algo novo que aprender de cada situación que vivimos; e que a todos nos chega o noso merecido.

Así mesmo, Walt, un veterano da Guerra de Corea, á súa idade demóstrase a sí mesmo que aínda ten unha función na vida e que os seus coñecementos desta poden servir, e tamén acaba sendo consciente  dos seus prexuízos raciais, e que non todo é branco ou negro… tamén hai algunha cor que vai por libre e non se achega a ningún bando.

A miña conclusión despois de ver a película: Unha obra maestra, recoméndoa.

Como muchos supondreis en este sueño el elemento principal es el

Durante el 2007, con Lidia y en compañia de mas amigos y amigas como las de la foto, iniciamos una revolucion en Vigo de la mano de La tanda,

encabezados por mi amigo, cantautor y emprendedor Samuel Levi

Pude viajar a Bologna a visitar a Olalla durante su Erasmus y verla feliz como nunca,

Durante ese año continue viajando esta vez y por primera vez con Lidia hasta Paris donde pasamos nuestra primera semana juntos y vimos mil y un lugares increibles,

El segundo año lo iniciamos con una separacion Lidia se fue de Erasmus durante tres meses a su segunda ciudad y un sitio que le encanta y del que esta enamorada “LONDRES” con mayusculas por lo importante, no fue facil estar separados pero en dos ocasiones pude ir a visitarla y pasamos un total de dos semanas juntos donde nos recorrimos muchisimos lugares tanto Londres como otros lugares y nos lo pasamos genial, aqui nos podeis ver en la casa donde vivia en Kingston,

En verano viajamos de nuevo juntos a mi ciudad favorita de las tres Berlin, tuvimos un buen tiempo y viajamos en el tiempo recorriendo partes de la historia del siglo XX, la carcel de la Stasi, restos del muro de Berlin, museo de la Bauhaus y el Reichstag que veis debajo,

El 5 de Julio de 2008 pude ver casarse a una de mis mejores amigas Lara con su novio y ahora marido Marc, dos grandes personas, solo puedo decir que me senti inmensamente feliz de ver a Lara tantos años despues y por un motivo tan bonito.

En Octubre y como regalo de cumpleaños de Lidia volvimos a Londres para visitar de nuevo esos lugares tan especiales para Lidia, alli tambien pude conocer en persona a una de mis mejores amigas Laura y tambien a mi podcaster favorita y una persona que admiro Sonia Blanco y Engel una amiga que conoci gracias al podcast de Sonia y que es una de las personas mas divertidas que he conocido en persona.

Foto realizada por la camara de Sonia Blanco con licencia Creative Commons.

Durante estos dos años he compartido mil momentos con dos de mis mejores amigas y que me han ayudado mucho en estos dos años Olalla y Blanca, en la foto podeis verlas con Lidia.

En las navidades de 2008 por mi cumpleaños el 31 de diciembre recibido el mejor regalo que me han hecho nunca por la persona mas especial. En el cuadro me podeis ver con 11 años y mi primer perro Tolo con 6 meses.

Gracias Lidia por estos dos años de pasion, musica, viajes, sueños, arte, amor, fotografia, noches interminables, amaneceres en diferentes paises, nieve, lluvia, sol y viento, gracias por compartirlo conmigo.

Pois ben, co feito de ter unha 2º vivenda nesta vila eu xa me sinto aferrada a ela, polo que tamén me gusta poder asistir ás celebracións que aquí se fan. E neste 516 Aniversario da Arribada, Pablo e máis eu asistimos a este evento, celebrado o 7 e 8 de Marzo.

As festas históricas están tendo moita fama en Galicia, ata o punto de que cada ano asiste moita máis xente… e iso fai que máis vilas teñan interese en face-la súa propia festa histórica, polo cal, é algo que se está expandindo entre a cultura e tradicións. Pero a de Baiona ten algo que a diferencia…O feito histórico polo que se celebra é de gran importancia. A mín gústame porque non é nen moi grande nen moi pequena, e a pesares das moreas de xente pódese disfrutar  sen cansar demasiado. A mín persoalmente o que máis me gusta é poder ver tanta variedade de postos de estilo medieval onde se mostra toda a artesanía, comida e repostería que unen as tradicións coa actualidade. A decoración e vestimentas da xente, así como as actuacións teatrais e a mostra de oficios e utensilios que nos fan ver como vivían naqueles tempos, considero que son de gran atractivo para o visitante que quere coñecer un pouco máis sobre a esencia dunha vila e a súa historia, especialmente para o que non a coñecía.

Así mesmo, a organización de numerosas actividades durante os dous días das festas deixannos satisfeitos de ter asistido. Non cabe dúbida que é unha cita anual moi recomendada!

Saúdos. Lidia.

Dan Pink

Via: Microsiervos

Agora, é unha das nosas mellores amigas, Blanca, a que se marcha, a que , aínda que de xeito diferente, emprenderá unha nova aventura na súa vida. Precisamente tamén preto de Londres, co cal eu estou moi contenta por ela, aínda que é inevitable pensar “eu quería”…Pero cada un ten o seu momento e a súa oportunidade. Alégrome moito por ela,pois este é un gran paso, así que lle desexo todo o mellor. Eu xa tiven a miña oportunidade, pero quedei con ganas de máis, a miña forma de ver a vida pídeme moito máis.Por esa razón intento encher a miña rutina de todo o que penso que me pode axudar a levala de mellor maneira dentro do posible. De maneira que emprego parte do meu tempo a actividades que, xunto coas clases na facultade, me axuden a levar a semana da maneira máis dinámica posible , e así poder non pensar tanto na rutina. Creo que é a mellor cura cando un se sinte estancado,paralizado nun tempo e lugar. A quen lle pase o mesmo, que o probe, e que logo me conte se lle funciona. Porque sería interesante buscar “solucións” a esa situación, se a rutina non se pode evitar.

Para quienes no las conozcais, es una de las unicas sino la unica Videoblogger gallega, una twittera, metida en todas estas cosas de la web 2.0 o la social web. Yo la conoci por un tweet que me mando preguntandome si era de Vigo y a partir de ahi decidio ella con otra gente e incluyendome realizar la primera twittvigo, que consiste una twittvigo pues una reunion de gente que le gusta usar twitter y en teoria se concretaba en gente de Vigo pero tuvimos la suerte de contar con gente de fuera.

Os animo a conocer su  videoblog es graciosisima y solo puedo decir que por lo poco que la conozco que es una buena persona, divertida y con mucha vitalidad a pesar las adversidades.

A continuacion pongo un video que grabo dando las gracias a todos esas personas que le felicitamos.

Gracias ^^ from Swanehals on Vimeo.

Sigue asi y permitenos reirnos un rato con tus videos. Besos Swanehals y felicidades por tus 22.

No estoy de acuerdo con lo que dice pero daría mi vida por su derecho a expresarlo.

Voltaire

Regalo de Lidia por mi 26 cumpleaños (31 diciembre 2008) el mejor regalo que nunca he recibido.
Esta basado en la foto. Aparecemos Tolo con 6 meses y yo con 11 años es de Marzo de 1994.