Foi fundado en 2001 e ten a súa base en Texas, EEUU. Gañaron importantes premios e situáronse entre os 10 mellores “grupos” emerxentes. Os seus fundadores viñan de lugares moi diferentes (Bélxica e Taiwan). Con influencias de diferentes culturas do mundo, pretenden facer unha arquitectura innovadora na que teña un papel importante o feito de ser sostible e respetar á natureza.

Un dos seus traballos que máis me gusta é Red Bluff Residence, en Austin, Texas. Unha obra que  funciona como unha instalación feita específicamente para ese lugar concreto e como unha extensión da paisaxe. A forma do tellado foi influenciada pola arte do Origami. A relación da arqutectura coa paisaxe baséase no tipo de casa americana “pit house”, unha construcción subterránea, na que se mantiña temperaturas suaves durante todo o ano, e o sistema utilizado favorece á máxima eficiencia no uso de enerxía.

Persoalmente recórdame ás casas de películas fantásticas..nas que a natureza é algo que se destaca moito…acaso non pensamos nas casas dos hobbits de El señor de los anillos? Eu alo menos sí que o fago… Por moi bucólico que pareza.. non me importaría vivir nunha casa-cova no medio da natureza…todo sería probalo!

E pensar que cando estabamos alí ó final do día acababamos agotados de tanto camiñar  e ver…pero é que eses parques…deixaron unha pegada en min…e  a verdade é que para mín non hai nada como unha cidade grande cunha zona activa (digamos un centro e casco histórico como ten que ser) e logo a natureza invadindo diversos puntos desta así como rodeándoa….  E este modelo ségueno, na miña opinión…cidades como Londres, Berlín, Edinburgo, Amsterdam e …Copenhague. Por iso considero que son as miñas cidades favoritas de entre as que tiven oportunidade de coñecer.

¿Por qué non aprenderían neste país,ou polo menos na cidade de Vigo, a facer un tipo de construcción ben feita e seguindo un deseño e estética adecuados para a cidade ? Gústame onde vivo,pero debo recoñecer que a organización urbanística e as construccións son o peor que hai. Senon, recomendo viaxar ós países do Norte para comprobalo…

Copenhague é unha capital,pero pequena para selo…Posto que se fai doado coñecela a pé, iso sí…distribuíndo áreas por días…porque aínda que non o pareza…un acaba moi canso ó final do día se non se toma algún que outro descanso nalgún momento. Nótase que aínda que Occidental e Europea, a súa cultura e forma de vida son bastante diferentes ás nosas, por non falar do diferentes que son a nós físicamente os Daneses e Suecos,practicamente todos loiros,moi brancos de pel, altos e esbeltos…vamos…que os españois en xeral parecemos enanitos ou hobbits ó seu carón.

En canto a cidade digamos que se fai moi agradable o pasear por ela aínda que non atope nela museos ou galerías como os/as de Berlín. Pero os seus canais…esa auga que só con vela refresca, esos parques dun verde intenso, ese centro da cidade coidado e peonal limitado por magníficos e monumentais edificios, e rodeado por plazas con cadanseu monumento que se eleva con poder,fan que a fría imaxe que poidamos ter dunha cidade escandinava se convirta nun sorriso de agrado,nunha imaxe dunha cálida acollida. E a verdade é que non pensei que me entrasen ganas de volver tan axiña…pero sí, xa quero volver!! Aínda que me soe pasar con cada cidade que visito e me gusta… Así que supoño que non se me marcharan as ganas ata a próxima viaxe que realice…

Conta unha historia que, aínda que cun toque de humor cargado de ironía, é un retrato real do día a día que se pode vivir en suburbios de moitas cidades. Walt vive unha situación molesta  e tensa, pero que él a leva cunha forza, personalidade e madurez incríbles, sendo capaz, a pesar da súa vellez, de manexarse por sí mesmo en cada situación, sabendo moi ben como actuar en cada un deses momentos tensos, facendo que incluso parezan carecer de gravedade.

A historia en sí non é demasiado rebuscada, é algo “fácil” de entender. Pero o importante  aquí é o detalle en cada escena e o significado do que nos dí a través dun bó guión. E iso vese na expresión ou tono que cada punto clave adquire. Xogando coa ironía fai unha crítica de algúns aspectos da nosa sociedade e a vida nos suburbios ou na rúa en xeral. Danos o seu punto de vista, por unha parte o máis racional, ante moitos comportamentos da xuventude actual e da forma en que nos adaptamos ó medio en que vivimos. Vemos cousas da vida dende un punto de vista do que non estabamos acostumados: dende as “estupideces” de “a ver quen é o máis chulo do barrio”, as do que quere facerse pasar por ser dun grupo social do que é rechazado, ós que cren que poden sairse sempre coa súa pola súa condición,  ata os que buscan polo mal camiño ser ” respetados” polos demáis, ou que incluso gardan rencor  á aquel que escolle seguir o seu propio camiño na vida.

Con esta película, aprendemos que debemos saber convivir da mellor maneira co que nos toca, sempre e cando todo sexa e se faga da maneira máis xusta e sendo civilizados, pois sempre hai algo novo que aprender de cada situación que vivimos; e que a todos nos chega o noso merecido.

Así mesmo, Walt, un veterano da Guerra de Corea, á súa idade demóstrase a sí mesmo que aínda ten unha función na vida e que os seus coñecementos desta poden servir, e tamén acaba sendo consciente  dos seus prexuízos raciais, e que non todo é branco ou negro… tamén hai algunha cor que vai por libre e non se achega a ningún bando.

A miña conclusión despois de ver a película: Unha obra maestra, recoméndoa.

Como muchos supondreis en este sueño el elemento principal es el

Durante el 2007, con Lidia y en compañia de mas amigos y amigas como las de la foto, iniciamos una revolucion en Vigo de la mano de La tanda,

encabezados por mi amigo, cantautor y emprendedor Samuel Levi

Pude viajar a Bologna a visitar a Olalla durante su Erasmus y verla feliz como nunca,

Durante ese año continue viajando esta vez y por primera vez con Lidia hasta Paris donde pasamos nuestra primera semana juntos y vimos mil y un lugares increibles,

El segundo año lo iniciamos con una separacion Lidia se fue de Erasmus durante tres meses a su segunda ciudad y un sitio que le encanta y del que esta enamorada “LONDRES” con mayusculas por lo importante, no fue facil estar separados pero en dos ocasiones pude ir a visitarla y pasamos un total de dos semanas juntos donde nos recorrimos muchisimos lugares tanto Londres como otros lugares y nos lo pasamos genial, aqui nos podeis ver en la casa donde vivia en Kingston,

En verano viajamos de nuevo juntos a mi ciudad favorita de las tres Berlin, tuvimos un buen tiempo y viajamos en el tiempo recorriendo partes de la historia del siglo XX, la carcel de la Stasi, restos del muro de Berlin, museo de la Bauhaus y el Reichstag que veis debajo,

El 5 de Julio de 2008 pude ver casarse a una de mis mejores amigas Lara con su novio y ahora marido Marc, dos grandes personas, solo puedo decir que me senti inmensamente feliz de ver a Lara tantos años despues y por un motivo tan bonito.

En Octubre y como regalo de cumpleaños de Lidia volvimos a Londres para visitar de nuevo esos lugares tan especiales para Lidia, alli tambien pude conocer en persona a una de mis mejores amigas Laura y tambien a mi podcaster favorita y una persona que admiro Sonia Blanco y Engel una amiga que conoci gracias al podcast de Sonia y que es una de las personas mas divertidas que he conocido en persona.

Foto realizada por la camara de Sonia Blanco con licencia Creative Commons.

Durante estos dos años he compartido mil momentos con dos de mis mejores amigas y que me han ayudado mucho en estos dos años Olalla y Blanca, en la foto podeis verlas con Lidia.

En las navidades de 2008 por mi cumpleaños el 31 de diciembre recibido el mejor regalo que me han hecho nunca por la persona mas especial. En el cuadro me podeis ver con 11 años y mi primer perro Tolo con 6 meses.

Gracias Lidia por estos dos años de pasion, musica, viajes, sueños, arte, amor, fotografia, noches interminables, amaneceres en diferentes paises, nieve, lluvia, sol y viento, gracias por compartirlo conmigo.

Pois ben, co feito de ter unha 2º vivenda nesta vila eu xa me sinto aferrada a ela, polo que tamén me gusta poder asistir ás celebracións que aquí se fan. E neste 516 Aniversario da Arribada, Pablo e máis eu asistimos a este evento, celebrado o 7 e 8 de Marzo.

As festas históricas están tendo moita fama en Galicia, ata o punto de que cada ano asiste moita máis xente… e iso fai que máis vilas teñan interese en face-la súa propia festa histórica, polo cal, é algo que se está expandindo entre a cultura e tradicións. Pero a de Baiona ten algo que a diferencia…O feito histórico polo que se celebra é de gran importancia. A mín gústame porque non é nen moi grande nen moi pequena, e a pesares das moreas de xente pódese disfrutar  sen cansar demasiado. A mín persoalmente o que máis me gusta é poder ver tanta variedade de postos de estilo medieval onde se mostra toda a artesanía, comida e repostería que unen as tradicións coa actualidade. A decoración e vestimentas da xente, así como as actuacións teatrais e a mostra de oficios e utensilios que nos fan ver como vivían naqueles tempos, considero que son de gran atractivo para o visitante que quere coñecer un pouco máis sobre a esencia dunha vila e a súa historia, especialmente para o que non a coñecía.

Así mesmo, a organización de numerosas actividades durante os dous días das festas deixannos satisfeitos de ter asistido. Non cabe dúbida que é unha cita anual moi recomendada!

Saúdos. Lidia.

Agora, é unha das nosas mellores amigas, Blanca, a que se marcha, a que , aínda que de xeito diferente, emprenderá unha nova aventura na súa vida. Precisamente tamén preto de Londres, co cal eu estou moi contenta por ela, aínda que é inevitable pensar “eu quería”…Pero cada un ten o seu momento e a súa oportunidade. Alégrome moito por ela,pois este é un gran paso, así que lle desexo todo o mellor. Eu xa tiven a miña oportunidade, pero quedei con ganas de máis, a miña forma de ver a vida pídeme moito máis.Por esa razón intento encher a miña rutina de todo o que penso que me pode axudar a levala de mellor maneira dentro do posible. De maneira que emprego parte do meu tempo a actividades que, xunto coas clases na facultade, me axuden a levar a semana da maneira máis dinámica posible , e así poder non pensar tanto na rutina. Creo que é a mellor cura cando un se sinte estancado,paralizado nun tempo e lugar. A quen lle pase o mesmo, que o probe, e que logo me conte se lle funciona. Porque sería interesante buscar “solucións” a esa situación, se a rutina non se pode evitar.

Do que me alegro é de que por fín pasaron eses días nos que o único do que falaba a xente e de si sairías en Fin de Ano e de onde irías, e tódolos comercios repletos de roupa de raso ou chea de lentejuelas!!Nin que quixésemos sentirnos como un adorno máis da árbore de Nadal! E xa pasou o 31, un día no que queiras ou non estás algo nervioso(polo menos no meu caso,aínda que non se sabe o por que).

Agora só queda gastar e gastar apurando as compras de reis de última hora…se no fondo esto aínda que pinta moi bonito…fará que dentro de un mes nos lamentemos do que gastamos…Pero é así!É o Nadal, e aínda que non o pareza para mín ten algo que fai que me guste: a fantasía que se nos mete na cabeza por parte da publicidade, das películas…, das historietas e de toda a cultura de masas que nos rodea….Pero é que estas son forzas ás que ás veces costa facer resistencia.

A pesar de todo, supoño que nos podemos permitir coller aire forte como se este tamén fose novo e ,de esta maneira, cargado de pureza, coller a páxina en branco e comezar a darlle vida ó conto!Agora sí: Feliz comezo de nova páxina.

Todo son gastos, e se facemos contas…entre uns detalles e outros ¡¡podémonos deixar entre 100- 200 euros nunha noite tranquilamente!!Tirámo-la casa pola ventá. E, ¿a experiencia váleo…? Para mín, dende logo: non. Realmente soo pasalo moito mellor outra noite calquera cando o único que quero é pasar un bo rato cos/ as meus/miñas amigos/as. A festa non é mellor por ser ese día.

Logo está ese Fin de Ano no que decides que non vas pagar máis de 10 euros para entrar en 1 ou 2 pequenos locais…, vale,pero tampouco é mellor, pois despois de 2 horas dentro de cada local acábaste agobiando e tes que saír á rúa, e así a cada pouco, de forma que acabas pasando casi máis tempo na rúa buscando máis locais pequenos onde poidas entrar sen gastarte outros 10 euros (tarea difícil). Ademáis acabas farto de repetir durante toda a noite o mesmo “¡Feliz Ano Novo!” con tono eufórico, e sempre é o mesmo. 

Paréceme unha festa falsa, intenta parecer algo que realmente non é. Un sempre vai con moitas espectativas para ese cambio de ano ( comezar “ben” o ano…), e ó final nunca é como pensabamos: a barra libre fai que a xente se descontrole, e xa postos:  o cotillón moitas veces é escaso, incluso “invisible”…, o traxe ou vestido acabase manchando por culpa de algún/ algunha que sen querer che tira a copa enriba,… así que todo nos acaba saíndo caro e nos mesmos pensamos que vai ser mellor….¡Parece que non nos importa gastar tanto, por unha noite queremos sentirnos como “burgueses”! penso que sería mellor face-las cousas de outra maneira: saír de festa: sí, pero sen exaxerar tanto…, que, sexamos realistas, non se pasa tan ben…

Atopo moito máis interesante ir a un pub con amigos e charlar tranquilamente sobre política, novas,… etc…¿Por que non?Esa noite debería celebrarse de outro modo. ¡Boicot á festa de sempre de Fin de Ano!

P.D: Felicidades P., eres o mellor.

E que…Dios!(ou quen sexa)…É increíble ver que a túa vida corre e ti non fas nada para modificar o que non che gusta…cambia-lo rumbo…,ou simplemente non che da tempo a saber casi o que pasa na túa propia vida!!Non sei pero espero que esta sensación non a teña eu soa…Por qué as veces sinto que todo pasa, a xente anda rápido, avanza…e eu vou despacio? Como se me entretivera con pequenos detalles ou aspectos da miña vida e me estancase ahí…As veces con isto acabo por pensar que vivo nun mundo de fantasía!Só espero non ser a única.

Será unha etapa…Agora volvo á casa en Nadal e por un lado sinto como se non pasaran os anos…as veces véxome como cando tiña 17 anos…e sinto que me quedo no pasado…Creo que me viría ben a tomar o aire e toma-las cousas con máis frialdade…si, iso é algo que fun aprendendo cos anos. Só espero poder disfrutar do Nadal e dos meus seres queridos.E que iso sexa para todos.Pois a pesar da “parafernalia” do Nadal…que parece que só sirve para gastar moitos cartos e poñer cara falsa de felicidadee de “oh que bonito todo”, tamén nos recorda que somos afortunados por ter connosco ás persoas que nos rodean e que cun só sorriso nos transmiten paz e tranquilidade, …e empregar o noso tempo para estar máis con eles…é unha boa tarea.

Despois de unha viaxe de recordo cheguei a conclusión de que o especial non estaba no lugar, senon nas persoas, o momento, as sensacións e as vivencias nun contexto concreto e diferente. O especial non é un lugar, nin unha idade, nin unhas persoas…senon que o especial nos pode agardar en calquera lugar e situación que poidamos vivir. O especial é vivi-lo que vivamos con intensidade e en paz interior (iso non quita que non poidamos ter unha loita exterior)…O especial depende de todo…do que xa non podo dicir é si é o destino ou puras casualidades da vida…que cada un o entenda á súa maneira.

As veces aínda me costa respirar ben, parece que o tempo se nos escapa das mans…non o podemos atrapar ou recuperar…ás veces é horrible o vértigo que teño cando escoito as agullas de un reloxio….

Lidia Costa

Todo o que vivín alí…Aínda me estou empezando a atrever agora a ver as fotos e a ler os post que alí escribín…Porque me entristece comprobar que xa pasou e xa non pertence ó momento presente, senon ó recordo…E algún efecto fixo sobre mín…que me hipnotizou.

Que ben poder seguir comunicándome algunha vez con algún dos amigos que alí tiña!Porque me fai sentir que non estou soa, que eles tamén viviron a experiencia, e que agora tamén botan en falta aquilo. Se eu poidera quedaba alá outra temporada…pode que me asustara o principio o feito de estar alí soa… pero sería unha nova experiencia que seguro me faría seguir medrando.

E suspiro…. Pero aquí están as persoas que me fan feliz, en especial o meu fotógrafo(jej), polo tanto non cambiaría esto por nada!!Gracias!

E achégase un día especial….

- Yes, please!

- Right,so you should take a ticket ,…,…”

Chego a traballar con sono, e pensando no pesadas que se van a facer cinco horas sen moverse case do sitio. Pero parece que no fondo se estou onde estou é por algo. É como se o museo no fondo me chamase, como se todo tivese unha razón aínda que un non o saiba. Pode ser destino,ou un mesmo pode mover a súa vida sen ser case consciente de como o fai,por que ou para que. Estou un pouco cansa por un lado, pero non me podo queixar….estou facendo algo que me gusta. Teño a oportunidade de poder falar algo de Inglés case tódolos días durante este verán. E nótase cando algo se fai por traballo ou porque che gusta. Así que no fondo penso que este traballo se me presentou por algo….Para desenvolver o meu lado Inglés…e no meu, no mundo da arte.

Hai que disfrutar coa mínima oportunidade que se nos presente…

So, I’ll continue explaining….

Está en Postdamer Platz, dentro de un “futurista” edificio acristalado. Hai que subir en ascensor á 3ª planta e logo baise vendo o museo baixando planta por planta ata volver a chegar a abaixo. Unha vez arriba, comeza un paseo polo pasado cinematográfico máis chamativo para mín: o cine alemán. Despois de ter estudiado historia do cine na carreira, quedei prendida do expresionismo alemán; e aquí Pablo e máis eu vimos cousas xeniais: dende maquetas da miña película antiga favorita: El Gabinete del Dr. Caligari , escenas e fotografías de gran formato das películas alemanas máis importantes da súa historia, a vestimenta que Marlene Dietrich usou nas diferentes películas nas que actuou, escenas de cine mudo que vías nuns monitores escondidos e tumbados nuns caixóns metálicos que abrías sen saber que contiñan…, salas con balcón e vistas ó piso de embaixo todas repletas de espellos e unha fotografía xigante que ocupaba os 2 pisos…e que provocaban así unha impresión visual increíble… E cabe falar tamén das figuras xigantes de personaxes míticos de películas como Alien vs. Predator ou Star Wars , e maquetas de animais extraños en escenarios de películas de ciencia ficción.

A verdade é que este museo faise moi chamativo por todo o xogo visual que provoca no visitante.

E de Berlín decir que alucinei co ben coidados que están os espazos naturais e a cantidade que hai destes; así mesmo como a magnífica arquitectura contemporánea que recorre o centro da cidade.

Muro de Berlin

Imaxinábaa vangardista, ruidosa e algo fría antes de ir, pero a verdade é que é vangardista, tranquila e con “personalidade”.Para ser unha capital algo ten que fai que non o pareza e iso transmite certa seguridade á hora de moverte se nón estás habituado a vivir nunha capital.

Lidia y Pablo en Berli

Das ist Berlin! Auf Wiedersehen!

Dende hai uns anos é como se me dera medo,como se non me gustara cumprir anos e intento sempre evitar ese tema cando se achega. Pero onte dinme conta de que foi unha etapa, agora quero saber que se sinte de novo facendo unha festa de cumpreanos. Este fin de semana farei unha para amigos de Vigo e o Domingo coa familia. E en setembro,se podo o 20, farei a festa en Pontevedra coas miñas amigas da facultade. Así darei a benvida ós 22 anos da forma máis positiva posible. Os 21 anos foron de cambios, na miña vida pero tamén eu tiven pequenos cambios… a miña forma de ver as cousas tra-las experiencias vividas, a miña forma de pensar en determinadas cousas… e comporteime cara a vida ás veces ben e as veces non tanto, pero así foi a miña forma de vivir os 21,e iso non se cambia.

Agora paso páxina sen mirar casi nada atrás,preocupándome do día a día,ou polo menos esto é o que me propoño! En breves teño que ir a traballar ó museo. En xullo os días de praia relaxáronme. Agora quédame este mes para prepararme para un exame en setembro. E mentres os días do verán van pasando mentres eu penso de que maneira aforrar algo para o MacBook que me quero mercar…E para o meu cumple pedín unha Tableta Gráfica!!teño moitas ganas de usala para facer traballos e creación artística con este “aparato” que da tantas posibilidades e variedade.

A verdade só sei que estou moi perdida, e non sei por onde empezar, e como se tivera que volver a crear a miña vida aquí, facerme un hoco e non sei por que vía… Estamos en proceso, de momento pásolle a palabra a Pablo para que me bote unha man.

Estar aquí sentada,contemplando os cisnes, vendo a súa vida… Aquí, fora da súa casa un fíxase máis. Só se escoitan as aves e os numerosos avións que sobrevoan estes grises ceos. Ceos manchados a veces, e outras veces non tanto, pero que nunca se sabe como transcurrirá o día. Pode amencer despexado, cubrirse, chover e logo volver a despexarse nun só día.

Todo é silencio un atardecer de Domingo, aquí todo abre os Domingos, pero ata as 17 pm. Agora está todo pechado e en silencio. As nubes pasan a unha velocidade que fan pensar a un como pode ser posible. A terra mantense quieta pero a auga do Támesis e as nubes pasan nun velozHai luces no ceo continuamente, hai vida, moita vida ahí arriba. Os avións de Heathrow escóitanse e vense pasar continuamente.

Tamén hai vidas no río, na beira. Barcos de persoas que buscan outro tipo de vida. Persoas que son en parte de auga e en parte de terra. Un barco: Lady Phantasie, non podo evitar mirar ó interior: un home de barba branca, na cabina do barco observando obxectos como se fose o imprescindible na súa vida. Como se estivese preparando algo con isto, organizando unha nova expedición no rumbo da súa vida. A xente pasa diante miña. Irán ás súas casas, faise de noite xa,todo está quieto ó meu arredor excepto a natureza. A natureza está viva, intenta sobrevivir nesta locura.

Agora vexo á miña dereita (a 300 metros aprox.) a ponte que une Kingston con Hampton Court (Kingston Bridge), e os coches pasan fugaces por momentos. Aparecen no plano da miña visión e en segundos desaparecen, ó igual que a xente que pasa diante miña, diante de este vello banco solitario de madeira. As miñas mans son xeo, case non as sinto xa, pero esta man dereita non pode deixar de escribir. A man segue o fluxo da natureza, quere vivir igual que ela, e dicir o que esta me está transmitindo.

Non deixo de pensar na vida de ese home que vive no seu pequeno barco, coa súa amarela luz encendida na súa pequena cabina. Observando ou quizáis recordando pequenos tesouros do seu pasado, que quizáis sexan vivencias convertidas en pequenos obxectos. ¿Por que ese interés neses obxectos? Quero sabelo, quero sentir como ese home está sentindo por un momento.

A man dereita vai sentindo con máis intensidade o frío , lentamente vai perdendo forza e resúltame cada vez máis difícil escribir. é como se puco a pouco deixara de ter a vida que leva a natureza, e xa non pode alcanzar o seu ritmo. A natureza escápaselle do alcance.Adoro esto, pero supoño que estamos feitos tamén para esas cousas como de mentira da nosa vida diaria. Agora penso na muller maior que vín amarrando unhas cordas noutro barco. ¿ Que tipo de vida levará esa muller? E tamén me pregunto como sería toda a súa vida para estar onde está. Persoas divididas entre a auga e a terra…

Non hai momentos mellores que sentir como a brisa move o meu cabelo e lentamente acaricia a miña cara como se de unha mostra de agarimo se tratase.

Soan as campás da Igrexa, son as 6 pm e comezo a deixar de sentir as mans, preciso camiñar un pouco máis á beira de este río.

20 minutos despois:

Estou na ponte, en Kingston Bridge observando o pobo de Kinston ó lonxe. Marchando del por un intre, sen saber que me depara ó outro lado do río. Para moitas pesoas esto que estou vendo é o habitual, pero para mín é algo novo, véxoo de forma moi diferente, e sentir esto é xenial, gústame este novo e breve fogar.

Agora o frío pode comigo. A natureza, un día máis vénceme. Así que marcho a casa, o capítulo remata.