Foi fundado en 2001 e ten a súa base en Texas, EEUU. Gañaron importantes premios e situáronse entre os 10 mellores “grupos” emerxentes. Os seus fundadores viñan de lugares moi diferentes (Bélxica e Taiwan). Con influencias de diferentes culturas do mundo, pretenden facer unha arquitectura innovadora na que teña un papel importante o feito de ser sostible e respetar á natureza.

Un dos seus traballos que máis me gusta é Red Bluff Residence, en Austin, Texas. Unha obra que  funciona como unha instalación feita específicamente para ese lugar concreto e como unha extensión da paisaxe. A forma do tellado foi influenciada pola arte do Origami. A relación da arqutectura coa paisaxe baséase no tipo de casa americana “pit house”, unha construcción subterránea, na que se mantiña temperaturas suaves durante todo o ano, e o sistema utilizado favorece á máxima eficiencia no uso de enerxía.

Persoalmente recórdame ás casas de películas fantásticas..nas que a natureza é algo que se destaca moito…acaso non pensamos nas casas dos hobbits de El señor de los anillos? Eu alo menos sí que o fago… Por moi bucólico que pareza.. non me importaría vivir nunha casa-cova no medio da natureza…todo sería probalo!

Timescapes Timelapse: Mountain Light from Tom @ Timescapes on Vimeo.

A continuación os pongo un reproductor para que escucheis el último podcast de mi amiga Sonia Blanco en la que entrevista a Luis Carlos Díaz, Periodista, Blogger y Educador de Nuevas Tecnologías que cuenta la situación trágica y cómica a la vez por lo inaudita que es en tanto y cuanto son increibles de pensar para alguien como yo que vive en un país democrático.

Click to play

E pensar que cando estabamos alí ó final do día acababamos agotados de tanto camiñar  e ver…pero é que eses parques…deixaron unha pegada en min…e  a verdade é que para mín non hai nada como unha cidade grande cunha zona activa (digamos un centro e casco histórico como ten que ser) e logo a natureza invadindo diversos puntos desta así como rodeándoa….  E este modelo ségueno, na miña opinión…cidades como Londres, Berlín, Edinburgo, Amsterdam e …Copenhague. Por iso considero que son as miñas cidades favoritas de entre as que tiven oportunidade de coñecer.

¿Por qué non aprenderían neste país,ou polo menos na cidade de Vigo, a facer un tipo de construcción ben feita e seguindo un deseño e estética adecuados para a cidade ? Gústame onde vivo,pero debo recoñecer que a organización urbanística e as construccións son o peor que hai. Senon, recomendo viaxar ós países do Norte para comprobalo…

Copenhague é unha capital,pero pequena para selo…Posto que se fai doado coñecela a pé, iso sí…distribuíndo áreas por días…porque aínda que non o pareza…un acaba moi canso ó final do día se non se toma algún que outro descanso nalgún momento. Nótase que aínda que Occidental e Europea, a súa cultura e forma de vida son bastante diferentes ás nosas, por non falar do diferentes que son a nós físicamente os Daneses e Suecos,practicamente todos loiros,moi brancos de pel, altos e esbeltos…vamos…que os españois en xeral parecemos enanitos ou hobbits ó seu carón.

En canto a cidade digamos que se fai moi agradable o pasear por ela aínda que non atope nela museos ou galerías como os/as de Berlín. Pero os seus canais…esa auga que só con vela refresca, esos parques dun verde intenso, ese centro da cidade coidado e peonal limitado por magníficos e monumentais edificios, e rodeado por plazas con cadanseu monumento que se eleva con poder,fan que a fría imaxe que poidamos ter dunha cidade escandinava se convirta nun sorriso de agrado,nunha imaxe dunha cálida acollida. E a verdade é que non pensei que me entrasen ganas de volver tan axiña…pero sí, xa quero volver!! Aínda que me soe pasar con cada cidade que visito e me gusta… Así que supoño que non se me marcharan as ganas ata a próxima viaxe que realice…

Estou a piques de remata-la carreira,ou iso espero.

Actualmente estou cunha exposición colectiva na Casa da Xuventude de Vigo, que está dende o 8 ó 19 de Xuño aberta ó público, así que vos convido a pasr por alí. Poderedes ver traballos de Lara Abeledo, Estefanía Alonso, Tamara Conde, e meus claro. E así contemplar cales son algunhas das miradas que nos ofrecen persoas a punto de Licenciarse en Belas Artes. A sala abre de 9 a 14h e de 17 a 20h.

E por último…. nunha semana Pablo e mais eu estaremos en Copenhaguen!!! Esta vez decidimos que este podería ser un destino interesante….a ver a ver…xa vos informaremos!!

O venres foi dia perdido polos camiños..

O Sábado fomos a unha galería de arte e a Borough Market (sitio recomendadísimo!), e pola tarde- noite quedamos con Natalia, unha amiga nosa que está traballando de au pair alí. Facía moito que non a viamos e fíxonos ilusión reencontrarnos con ela. Con ela paseamos dende  Carnaby, polo Soho e Chinatown ata Leicester e Trafalgar Square, onde pasamos por diferentes ambientes caracetrísticos desta cidade. Debo decir que cada vez que vou o meu maior desexo e que me encadeen alí e perda o avión e non poida volver…ou, se iso non pode ser, que polo menos haia algún pequeno factor que me obrigue quedar ali ou ir máis tempo … Pero nunca funciona, asi que aquí estou en Vigo/Pontevedra e viceversa.

Bueno, o Domingo tivemos o bautizo de Anabel (2º nome Inés), a filla de Ricardo (o primo de Pablo) e Mandy. A min fíxome especial ilusión porque xa coñecía á nena da última vez que foramos e tamén porque era o 1º bautizo o que eu ía.

A comida xenial, en especial a tarta!!Sabia a gominola!En concreto ó interior das regalices vermellas e brancas. Esa noite paseamos Pablo e eu polo centro da cidade, esta vez achegámonos ata Picadilly. 

E o Luns voltamos, e para coller forzas…un café do Starbucks! (O sorprendente foi que non tomara ningún ata ese día)…

E isto foi todo. Eu quedei moi contenta, a lástima foi non ter máis oportunidade de poñer en práctica o idioma….

Pero sei a solución…Terei que volver…. Ha ha ha!Londres…. volverei!!!

Aquí vos deixo un pase coas miñas fotos desta última viaxe:

Conta unha historia que, aínda que cun toque de humor cargado de ironía, é un retrato real do día a día que se pode vivir en suburbios de moitas cidades. Walt vive unha situación molesta  e tensa, pero que él a leva cunha forza, personalidade e madurez incríbles, sendo capaz, a pesar da súa vellez, de manexarse por sí mesmo en cada situación, sabendo moi ben como actuar en cada un deses momentos tensos, facendo que incluso parezan carecer de gravedade.

A historia en sí non é demasiado rebuscada, é algo “fácil” de entender. Pero o importante  aquí é o detalle en cada escena e o significado do que nos dí a través dun bó guión. E iso vese na expresión ou tono que cada punto clave adquire. Xogando coa ironía fai unha crítica de algúns aspectos da nosa sociedade e a vida nos suburbios ou na rúa en xeral. Danos o seu punto de vista, por unha parte o máis racional, ante moitos comportamentos da xuventude actual e da forma en que nos adaptamos ó medio en que vivimos. Vemos cousas da vida dende un punto de vista do que non estabamos acostumados: dende as “estupideces” de “a ver quen é o máis chulo do barrio”, as do que quere facerse pasar por ser dun grupo social do que é rechazado, ós que cren que poden sairse sempre coa súa pola súa condición,  ata os que buscan polo mal camiño ser ” respetados” polos demáis, ou que incluso gardan rencor  á aquel que escolle seguir o seu propio camiño na vida.

Con esta película, aprendemos que debemos saber convivir da mellor maneira co que nos toca, sempre e cando todo sexa e se faga da maneira máis xusta e sendo civilizados, pois sempre hai algo novo que aprender de cada situación que vivimos; e que a todos nos chega o noso merecido.

Así mesmo, Walt, un veterano da Guerra de Corea, á súa idade demóstrase a sí mesmo que aínda ten unha función na vida e que os seus coñecementos desta poden servir, e tamén acaba sendo consciente  dos seus prexuízos raciais, e que non todo é branco ou negro… tamén hai algunha cor que vai por libre e non se achega a ningún bando.

A miña conclusión despois de ver a película: Unha obra maestra, recoméndoa.

Pois ben, co feito de ter unha 2º vivenda nesta vila eu xa me sinto aferrada a ela, polo que tamén me gusta poder asistir ás celebracións que aquí se fan. E neste 516 Aniversario da Arribada, Pablo e máis eu asistimos a este evento, celebrado o 7 e 8 de Marzo.

As festas históricas están tendo moita fama en Galicia, ata o punto de que cada ano asiste moita máis xente… e iso fai que máis vilas teñan interese en face-la súa propia festa histórica, polo cal, é algo que se está expandindo entre a cultura e tradicións. Pero a de Baiona ten algo que a diferencia…O feito histórico polo que se celebra é de gran importancia. A mín gústame porque non é nen moi grande nen moi pequena, e a pesares das moreas de xente pódese disfrutar  sen cansar demasiado. A mín persoalmente o que máis me gusta é poder ver tanta variedade de postos de estilo medieval onde se mostra toda a artesanía, comida e repostería que unen as tradicións coa actualidade. A decoración e vestimentas da xente, así como as actuacións teatrais e a mostra de oficios e utensilios que nos fan ver como vivían naqueles tempos, considero que son de gran atractivo para o visitante que quere coñecer un pouco máis sobre a esencia dunha vila e a súa historia, especialmente para o que non a coñecía.

Así mesmo, a organización de numerosas actividades durante os dous días das festas deixannos satisfeitos de ter asistido. Non cabe dúbida que é unha cita anual moi recomendada!

Saúdos. Lidia.

Os mostraremos fotos de un lugar y de otros y nuestras visitas, recomendaremos locales, tiendas, pubs, musica, libros y todos nuestros intereses. Sera un blog sin fronteras y sin cortapisas, el idioma usado sera a eleccion de cada uno. Esperamos que nos sigais y nos hagais comentarios para llenar de vida este blog. Contamos con todos vosotros.

Un saludo

Lidia y Pablo.